Fox (niewątpliwy Pies) i Puma (Kot całą gębą). Fot. Wojciech Skarbek-Wojczyński

Nie znalazłam w internecie informacji na temat Dnia Psa, choć Psom też się z pewnością taki dzień należy. Być może niezby starnnie szukałam, przejęta zabiegiem Pumy, który ona zdecydowanie lepiej zniosła niż my.

Niestety, Puma jest Kotką ceniącą wolność nade wszystko, więc zachodziła obawa, że jej nocne rajdy skończą się przychówkiem. Trzeba więc było podjąć trudną decyzję – sterylizacja czy środki hormonalne? Po długich konsultacjach z lekarzami weterynarii i właścicielami kotek, wybraliśmy rozwiązanie jedynie możliwe. Patrząc na traktowanie zwierząt w Polsce, a na Podhalu zwłaszcza,  doszliśmy do wniosku, że nie możemy dopuścić do pojawiania się na świecie kolejnych  kociąt, których nikt by nie chciał wziąć.

Tak więc zafundowaliśmy naszej Pumie Dzień Kota specyficzny bardzo, ale jeśli dzięki temu przestanie znikać na całe noce i nie przyniesie nam potomstwa, było to jednak konieczne. Nie wiem, kto to powiedział, że nie należy mnożyć bytów ponad konieczność, ale miał dwustuprocentowa rację, przynajmniej w odniesieniu do kotów.Teraz tylko trzeba dbać o dietę Pumy, by nie stała się zwalistym klocem. Ale o to zadba też Fox, nieustannie w ruchu, goniący wiatr, ptaki i wszystko, co się rusza na niebiei ziemi.

O tym, co mieściło się pomiędzy 4 lutego 1943 roku a 13 maja 1992, powstało kilkadziesiat artykułów, kilka książek (również moich) i filmów dokumentalnych. Żaden z filmowców nie zmierzył się  z fabularnym filmem o Wandzie Rutkiewicz, choć jej życie to niemal gotowy materał na scenariusz.

Piękna i silna kobieta, zdobywająca piękne i niebezpieczne szczyty. Podziwiana i zaszczuwana, otoczona ludźmi, ale spedzająca samotnie święta Bożego Narodzenia i swoje urodziny (jeśli akurat była w kraju). Nie potrafię wyobrazić sobie, jak żyłaby teraz, choć nie myślę, że odeszła w odpowiednim momencie, nie doczekawszy czasów, kiedy góry stały się miejscem zmagań o medialną sławę. W dniu jej urodzin nasuwa mi się sporo niewesołych refleksji, może dlatego, że i mnie lat przybywa. A Wanda pozostaje wciąż taka sama – marząca o Koronie Himalajów, nie poddająca się słabości, choć coraz słabsza. Wspinająca się na szczyty wyższe niż Himalaje…

Zobacz też: Zakopane dla Ciebie

MANASUNA to muzyczne spotkanie dźwiękowych światów: współczesnej muzyki elektronicznej, etnicznej oraz klasycznej. Niecodzienna wrażliwość muzyków i otwartość na poszukiwanie nowych horyzontów muzycznych doprowadziły do stworzenia zespołu o szerokim spectrum brzmień i możliwości interpretacji. Wykorzystywane przez Manasuna (Monsun) instrumenty, m.in.: indyjski sitar i taus, indyjski i perski santur, turecki saz, austarlijskie didgeridoo, wiolonczela, skrzypce, bębny i flety z różnych stron świata oraz nowoczesna elektronika, nadają kompozycjom unikalnego brzmienia i klimatu z bajecznego, nieodkrytego świata, tworząc hipnotyzującą tęczę dźwięków. Posłuchajmy więc hipnotyzującej tęczy dźwięków…

Muzycy: Rafał Gładysz – instrumenty elektroniczne, futujara, kaval, Szymon Pawlas – wiolonczela, Karol Kempny – szkrzypce, Paweł Podsiadło – śpiew gardłowy, tabla, didgeridoo, beatbox, kaoss pad, Grzegorz Surówka – wavedrum,  bęben ramowy, misy tybetańskie, djembe, darbuka i  Tomasz Podgórski – sitar, taus, santur, saz, tar, kanun, oud, rabab, rewap, gitara, sampling.

www.manasuna.com

ZBYSZKOWI

Od nadziei i strachu uwolnieni, dziekujmy bogom, jacykolwiek  i gdziekolwiek są, krótką modlitwą dziekczynną za to, że żadne życie nie trwa wiecznie, że umarli nie wstają z grobów i że nawet najbardziej znużona rzeka dociera w końcu do morza.

(John Donne)

Dotarłeś dziś do swojego Morza, Braciszku.

W szufladzie stołu pełniacego rolę biurka spoczywają niezapisane kartki świąteczne, choć niektóre zaadresowane do rodziny, przyjaciół, bliskich mi ludzi, od kilku lat czekajace na mój czas wolny,.Ciągły wyrzut sumienia, że znów zabrakło mi czasu i determinacji, by je wypełnić serdeczną treścią i wysłać gdzie należy. Mam nadzieję, że ci wszyscy, których mam w sercu i pamięci, wiedzą doskonale, że zawsze, niezależnie od świąt wszelakich, życzę im w s z y s t k i e g o.

Prawdę powiedziawszy, wyrzuty sumienia mam nieco mniej dokuczliwe, odkąd rozpowszechniło się wysyłanie kartek światecznych instytucjonalnych, pocztą prawdziwą i elektroniczną. Jakoś nie budzi mojej aprobaty ten nowoczesny sposób komunikowania się w tradycyjne święta. Wolę porozmawiać, choćby przez telefon, podać rekę, przytulić i ucałować (choć nie w te święta, zapowiadające się pod znakiem przeziębienia, kataru i kichania).

Pozwolę więc sobie piękne, serdeczne życzenia zdrowych, spokojnych i prawdziwie rodzinnych ŚWIĄT BOŻEGO NARODZENIA przekazać za pośrednictwem Po mojemu wszystkim Czytelnikom, Przyjaciołom, a także Krewnym i Znajomym Królika! Radujmy się Dobrą Nowiną! A mnie, kochani, życzcie czasu, spokoju i ciszy!

PS. Aniołek przyfrunął od Mirka Antosa– dzięki któremu mogło powstać Zakopane dla Ciebie, dajace mi tak wiele radości i satysfakcj.

"Koliba" 25 listopada 2011. Fot. Piotr Kyc

Znów wyjatkowo długa przerwa w pisaniu blogowym. Wszystkie siły intelektualne i zarywane noce nadal idą na konto "Zakopanego dla Ciebie". Jednak muszę dopełnić obowiązku kronikarskiego i odnotować kolejne nietypowe urodziny (po tych sprzed trzech lat w Turynie). Ten bukiet, którym triumfalnie wymachuję, to nie dla mnie – za chwilę wręczę go Maćkowi Pinkwartowi, autorowi tekstu do albumu "Przedwojenne Tatry. Zakopane i Podhale", bardzo staranne wydanego przez Wydawnictwo RM, a którego promocja miała miejsce w "Kolibie" akurat w moje urodziny.

"Koliba" była wypełniona po brzegi, więc mogę uznać, że dzięki Maćkowi urodziny miałam udane, choć tylko parę osób o nich wiedziało. Nie warto rozwodzić się nad czasem, którego coraz mniej i nie należy go marnować (na marnych ludzi, głupie sprawy i wszelkiego rodzaju podłostki). Jednak zawsze w okolicach urodzin przypominam sobie opowiadnie Ray'a Bradburry'ego ze zbioru opowiadań "Mniszkowe wino". Historia piękna w swym smutku, choć z iskierką nadziei. Akcja dzieje sie w latach 30. XX wieku. Otóż młody dziennikarz zamieszkał w niewielkiej mieścinie w którymś z południowych stanów USA. Któregoś dnia w miejscowej gazecie przeczytał ogłoszenie o jakiejś imprezie, w której miała uczestniczyć panna jakaś tam (nie pamietam dokładnie szczegółów, ale chodzi mi przede wszystkim o nastrój tego opowiadania). Na zdjęciu zobaczył piekną, młodą dziewczynę i z miejsca zakochał się w niej. Zdobył jej adres, telefon chyba też i za wszelką cenę chciał się z nią spotkać. Długo nie wyrażała zgody, aż w końcu doszło do spotkania.

W ogrodzie, przy stoliku nakrytym  do popołudniowej herbaty siedziała siwiutka staruszeczka ze śladami oszałamiającej urody. To była dziewczyna ze zdjęcia, kilkadziesiąt lat starsza. Okazało się, że  redakcja zawsze zamieszcza to zdjęcie, jeśli tylko jest okazja do napisania o pani X.  I ona, i redaktorzy gazety traktowali to jak niewinny żart, przecież w miasteczku wszyscy wiedzą, jak teraz wyglada. Poczatkowa konfuzja młodego człowieka zamieniała się powoli w fascynację tą niezwykła kobietą, z która rozmawiało mu się tak dobrze, jak z żadną rówieśniczką. Patrzył na starą kobietę, a w sercu miał jej obraz sprzed lat. Nie mógł uwolnić się od tej absurdalnej miłości, tym bardziej, że spotykając się nadal z panią X coraz bardziej cierpiał z powodu rozminięcia się ich w czasie. 

Łączyło ich tak wiele, na wiele spraw patrzyli tak samo, lubili nawet ten sam rodzaj lodów, które mało kto lubi – cytrynowe. Pani X czuła, że zbliża się jej kres, wiedziała że po jej śmierci młody człowiek będzie cierpiał w dwójnasób. Któregoś popołudnia opowiedziała, jak się czuje, gdy rano patrząc w lustro widzi pomarszczonego, starego smoka (jaszczura?), który pożarł śnieżnobiałego łabedzia. Ale w tej strasznej skorupie łabędź jest i przyjdzie pora, kiedy się od niej uwolni. I obydwoje wiedzieli, jaką cenę trzeba będzie zapłacić za wolność łabędzia. Opowiedziała mu też, że za jakis czas, kiedy już  przestanie za nią tęsknić i pogodzi się z jej odejściem, spotka młodą, równie piekną jak ona kiedyś dziewczynę, zamawiającą w kawiarni lody cytrynowe…

Wiele, wiele lat temu mój Przyjaciel od  niemal zawsze, czyli Olek Halak, "Kaziem" zwany, z okazji którychś  tam moich urodzin (choć nie budzących grozy, jak te zbliżające się) podarował mi "Od Łomnicy do Mont Blanc" ze znakomitej serii "W skałach i lodach świata". Dedykacja była wówczas następująca: W pierwszą rocznicę wspólnego przejścia zimowego Masywu Bielańskiego dla najlepszej polskiej asekurantki. Olek. I dalej stosowna data.

Długą drogę oboje przeszliśmy od tamtej pory, nie obyło się na niej bez trudnych, tragicznych wręcz wydarzeń, ale przetrwaliśmy. Czasem pierze leciało, zapadała lodowata cisza na czas jakiś, dochodziliśmy jednak do wniosku, że im wiecej ma się lat, tym bardziej trzeba pielęgnować przyjaźnie. No i pielęgnujemy. Znów zbliżają się moje urodziny i dziś nadeszła przesyłka od Olka z „Rzymską Komedią” Jarosława Mikołajewskiego.

Tym razem dedykacja nie jest skierowana wprost, nawiązuje do tematyki książki i została nadesłana sms-em. Jest przy tym limerykiem, których Olek tworzy ostatnio bez liku, zainspirowany zapewne przez Wisławę Szymborską. Brzmi tak: W Rzymie w południe w sutannie Kąpał się biskup w fontannie A rabin mówi do niego Posłuchaj panie kolego Ty musisz kąpać się w wannie. Pozazdrościłam mu weny i spóbowałam napisać coś, co chyba tylko przypomina limeryk: Mój przyjaciel z Warszawy bardzo nie lubi kawy Bo uważa że kawa mu szkodzi Więc bierze d…w troki I jedzie na wódkę do Łodzi. Teraz czekam na odpowiedź i instrukcję, jak się tworzy prawdziwe limeryki.

Zaś Julia Hartwig tak napisała o książce Mikołajewskiego: Czy można odnaleźć drogę do współczesnego Rzymu dzięki »Boskiej Komedii « Dantego? Jarosław Mikołajewski zaryzykował i napisał dla nas opowieść o tym wspaniałym mieście, budując ją wokół fragmentów »Pieśni « Dantego. Pomysł śmiały, ale nie budzący sprzeciwu. W Rzymie dzisiejszość i przeszłość współżyją i są współobecne, toteż w »Rzymskiej Komedii « bez trudu przerzucać się może autor ze świata arcydzieł Caravaggia czy Giotta do nocnego życia w elitarnych klubach na via Vittorio Veneto. Szczególny charakter nadaje książce osobisty stosunek autora do tego miasta.

Znów haniebnie zaniedbałam bloga. "Zakopane dla Ciebie" pochłania mnie niemal całkowicie, dwie nowe książki  w pisaniu – o Andrzeju Zawadzie i Zakopanem lat 40.-70. – wymagają czasu, o pomyślunku już nie wspominając. Dochodzą do tego lekcje włoskiego, dzięki którym przenoszę się w inny wymiar, mam nadzieję, że w ten sposób Italia staje się coraz bliższa. Jest jeszcze Facebook, umożliwiający realizację szybkiego skomentowania czegoś tam, a przy tym nie wymagający nadmiaru słów. Czy więc blog jest mi nadal  potrzebny? I komu jeszcze? 

Nie warto chyba się zastanawiać, tylko pisać wówczas, gdy mam coś całkowicie własnego do powiedzenia. Tym razem chcę podzielić się z Państwem moimi doświadczeniami alergiczki. Kwitnące trawy w ogrodzie, tople, leszczyna i parę innych alergenów obrzydzały mi każdą wiosnę, a i latem coś się zawsze przyplątało. Lekarstwa odczulajace niby pomagają, na ogół jednak nieco człowieka przymulają. No i kosmetyki – te podstawowe jak mydła, szampony, dezodoranty po kremy, balsamy, tusze, pudry, szminki i perfumy.

Po długich poszukiwaniach, eksperymentach z produktami renomowanych firm specjalizujących się w dbaniu o skórę alergiczek, doszłam do następujacej konkluzji: im kosmetyk prostszy, tym lepszy (przynajmniej dla mnie). I tak wielkie odkrycie – mydło naturalne "Biały Jeleń". Wcześniej były mydła marsylskie i  z Aleppo, dla dzieci i dla alergików. Nie były złe, ale niektóre z nich nieco za drogie w codzinnym użytkowaniu. Teraz "Biały Jeleń" w zwykłej kostce, w kartonowym pudełeczku i w płynie jest numerem jeden w mojej łazience.

Drugim odkryciem, zastępującym wszystkie dezodoranty, jest ałun w sztyfcie, kupowany w Mydlarni u Franciszka. Gdy wracam pamiecią do domu rodzinnego, pamiętam ałun w zielonym, plastikowym pudełeczku, stojący na półeczce z kosmetykami Ojca. Używał go, jeśli zaciął się przy goleniu, a mnie tamował krwawienia z rozbitych kolan czy podrapanych przez koty rąk. Takie zastosowanie ałunu było dla mnie oczywiste przez wiele lat. Dopiero problemy alergiczne zmusiły mnie do poszukiwania innych dezodorantów niż kupowane w drogeriach (wyjatkowo wredne były te w spray'u, a już o tych na bazie alkoholu nie wspominając). Przy okazji otwarcia w Zakopanem Mydlarni u Franciszka przejrzałam katalog produktów i trafiłam na ałun, różniący się formą od zapamietanego z dzieciństwa, za to bardzo skuteczny w nowej roli – bezzapachowy, działający wiele godzin i nie uczulający!

Do prostych, acz skutecznych i bezpiecznych kosmetyków zaliczam również krem Nivea. Był to podobno krem wynaleziony przez polskiego farmaceutę przed wojną, po wojnie produkowała go chyba poznańska Lechia. Ciekawe jak to się stało, że teraz jest sprzedawny jako produkt firmy Beiersdorf Made in Germany, choć z oddziałem w Polsce?  Znów ktoś czegoś nie dopilnował, coś przegapił i zaniedbał? Czekam na pasjonującą opowieść Czytelników "Po Mojemu", którzy przeprowadzą dziennikarskie śledztwo w tym temacie.

Doczekałam się! Jak zwykle niezawodny Pan Jurek Słomczyński podesłał nastepujący link:

www.strzelecopolski.pl/nivea-cudo-alchemika-z-gliwic

Wczoraj minęły 33 lata od zdobycia przez Wandę Mount Everstu. Był to jej pierwszy ośmiotysięcznik, początek "Karawany do marzeń". W ubiegłą niedzielę, 9 października Tadeusz Różewicz obchodził dziewiędziesiate urodziny. Na TVP Kultura oglądałam programy poświęcone Poecie i myślałam o Wandzie. Co polączyło wielkiego Poetę  z wybitną himalaistką, oprócz Wrocławia? Po zaginięciu Wandy na Kanczendżondze 13 maja 1992 roku powstała "Gawęda o spóźnionej miłości". Jestem głęboko wdzięczna Tadeuszowi Różewiczowi za pozwolenie na publikację wiersza w mojej książce "Uciec jak najwyżej. Nie dokończone życie Wandy Rutkiewicz". Dzięki swym osiagnięciom moja Przyjaciółka trafiła historii himalaizmu, dzieki "Gawędzie o spóźnionej miłości" – do historii  literatury polskiej. 

Tadeusz Różewicz

Gawęda o spóźnionej miłości

II

Karkonosze powstały w okresie kaledońskich ruchów górotwórczych ja ujrzałem światło dzienne 9 października 1921 roku

skąd się wziąłem?

Z Radomia

urodzony pod znakiem Wagi

uformowany

w okresie ruchów totalitarnych

przeszedłem przez

ogień powietrze wojnę

przez lasy nad Wartą i Pilicą

przez Kraków Gliwice Wrocław

przez siedem gór i siedem rzek

i tak wędrując po matce ziemi

po pięknej błękitnej planecie

nad którą unosi się czerwony Mars

i Saturn w tysiącu pierścieni

doszedłem do Gór Olbrzymich

na uliczce prowadzącej do

Muzeum Sportu i Turystyki

w Karpaczu

trafiłem na ślad

ślad jej stopy

ślad uśmiechu

ślad jej ręki

przed laty 

przeglądając poranną gazetę

dowiedziałem się

że kobieta z Wrocławia

zdobyła Mount Everest

przy innej sposobności

przeczytałem

(w „Przekroju"? „Panoramie"?)

krótki

wierszyk pióra Wandy

pamiętam że chciałem

do niej zadzwonić zapytać

co skłoniło Wspaniałą

Kryształową Górę

do urodzenia myszki

ale nie starczyło mi śmiałości

może dlatego że w dzieciństwie

zobaczyłem i zdobyłem tylko „psią górkę"

koło Radomska (25 metrów)

i „kocią górę"

w sosnowym lasku

koło Gabrielowa

dopiero po jej śmierci zadałem to pytanie uśmiechnęła się i powiedziała otwierając oczy

- a pan? panie Tadeuszu

dlaczego Pan pisze wiersze

- ja? ja nie wiem

ulicami Wrocławia

płynęły rwące górskie

strumienie rzeki potoki

w brudnym lustrze wody

które wznosiło się i opadało

stały kościoły teatry domy

ludzie na dachach

machali białymi niebieskimi czerwonymi płachtami

państwo Gucwińscy budowali arkę dla swoich zwierząt

ratowali słonie żyrafy lwy i motyle

śmigłowce unosiły się

nad wodami

w parku Szczytnickim

w zatopionym japońskim ogrodzie

chwyciłem Wandę

za rękę

przepraszam! a Pani dokąd

śpieszy – a wiedziałem już

że śpi snem wiecznym -

machnęła ręką

i powiedziała

- ja? Idę na Mount Everest

a po drodze

na Matterhorn Nanga Parbat

Annapurnę…

potem wejdę jeszcze

na Kangczendzongę…

- ale to bardzo wysoko

powiedziałem

- tylko 8586 metrów

powiedziała

z zagadkowym uśmiechem

- ale Pani nie zabrała ze sobą

ani śpiwora ani zapasu jedzenia

(a wiedziałem już że ona umarła)

ani maszynki do gotowania

a ta płachetka

ten kolorowy namiocik .

jest dobry dla dzieci

można go ustawić

w ogródku działkowym

pod jabłonką

koło grządki z marchewką

koperkiem pietruszką

niech Pani odpocznie

powiedziałem z troską

kto to widział! żeby chodząc o kulach

skakać po górach

za rękę

przepraszam! a Pani dokąd

śpieszy – a wiedziałem już

że śpi snem wiecznym -

machnęła ręką i powiedziała

- ja? Idę na Mount Everest

a po drodze

na Matterhorn Nanga Parbat

Annapurnę…

potem wejdę jeszcze

na Kangczendzongę…

- ale to bardzo wysoko powiedziałem

- tylko 8586 metrów

powiedziała

z zagadkowym uśmiechem

- ale Pani nie zabrała ze sobą

ani śpiwora ani zapasu jedzenia

(a wiedziałem już że ona umarła)

ani maszynki do gotowania

a ta płachetka

ten kolorowy namiocik .

jest dobry dla dzieci

można go ustawić

w ogródku działkowym

pod jabłonką

koło grządki z marchewką

koperkiem pietruszką

niech Pani odpocznie

powiedziałem z troską

kto to widział! żeby chodząc o kulach

skakać po górach

„korona Himalajów" poczeka

na panią

- „potrzebne jest mi poczucie

zagrożenia i to takiego,

którym mogę sterować".

- niech pani zostawi w spokoju

Kangczendzongę… przecież

tego nawet wymówić nie można…

zapiszemy panią do związku literatów

urządzimy pani wieczór poetycki

przy świecach przeczyta pani wierszyk

wyda tomik otrzyma wyróżnienie

zostawi ślady stopy

na skale Kaliopy

Wanda rozejrzała się

po świecie i powiedziała do siebie

- nie stał się jeszcze dla mnie

towarzyszem liny… nie może zrozumieć

25 maja 1992 roku

dotarła do kraju wiadomość

że Wanda Rutkiewicz

zginęła w Himalajach

III

siedziałem w muzeum zabawek

w domku lalek panował ruch nakrywano do stołu ktoś grał na pianinie zegar wybijał godzinę porcelanowy kotek lizał łapę na palcach weszła Wanda

stanęła przy kaflowym zielonym

piecu

grzejąc skostniałe ręce

zapytałem szeptem

co ją skłoniło do powrotu

na naszą dolinę łez

i odpowiedziała mi

mówiąc

„czasem myślę, że wspinam się dlatego,

aby przekonać się,

jaka droga jest mi

nasza szara codzienność.

Wracając poznaję, jak smakuje

kubek gorącej herbaty,

po dniach pragnienia,

sen po wielu nieprzespanych nocach,

spotkanie z przyjaciółmi

po długiej samotności

cisza…"

myślałem o jej życiu i śmierci

i zobaczyłem jej oddech

który

połączył się z oddechami

żywych

ludzi zwierząt drzew i kwiatów

zamek z lodu

wyparował

wieczne śniegi ruszyły się

szklana góra

spłynęła w dolinę

cichym strumieniem

do muzeum weszła kolorowa grupa dzieci i wykipiała wypełniając śmiechem i krzykiem małe uliczki mieszkania lalek i ciszę

wyszedłem z uśmiechem na zalaną słońcem ulicę

przez mgnienie oka

zdawało mi się że zrozumiałem

upływanie czasu i życia

że poznałem drogę

do wnętrza matki ziemi

do śmierci

matki matek

rodzaju ludzkiego

szliśmy wzdłuż strumienia

i ja wiedząc że ona już była

umarła

zawołałem do niej po imieniu

a ona idąc dalej obejrzała się i położyła palec na ustach

Puste Krupówki to widok rzadki, ale dla niektórych miły. Fot. Ewa Kolakowski

"Zespół portalu zakopanedlaciebie.pl za swój priorytet uznaje promowanie ciekawych i wartościowych inicjatyw mieszkańców Zakopanego i okolic. Zapraszamy do współpracy lokalne stowarzyszenia i organizacje, artystów i przedsiębiorców, działaczy społecznych i osoby prywatne, mające pomysły na dalsze urozmaicanie życia kulturalnego i społecznego w Zakopanem. To od Państwa w dużej mierze zależy, jakie będzie Zakopane, a co za tym idzie zakopanedlaciebie.pl, portal dla ludzi ciekawych, twórczych i nieobojętnych na to, co wokół nas się dzieje".c

Za kilka dni rusza nowy portal zakopiański, zajmujący się przede wszystkim kulturą. Deklaracja ideowa jego twórców, zamieszczona powyżej, wyraźnie też określa krąg odbiorców i współpracowników. Sporo jest stron poświęconych Zakopanemu, o różnym poziomie, najczęściej nastawionych na zamieszczanie płatnych ogłoszeń o noclegach, a przy okazji promujących atrakcje zakopiańskie. Kierunek, w jakim zmierza Zakopane dla Ciebie, wydaje się obiecujący – nowoczesna, przejrzysta  grafika, działy, których próżno szukać  w innych portalach, promowanie społecznych inicjatyw. Reklamy – owszem, ale starannie dobierane. Twórcy potralu deklarują, że osobiście będą sprawdzać jakość reklamowanych hoteli, restauracji, sklepów czy usług. 

Zostałam zaproszona do wspólpracy z Zakopanem dla Ciebie i mam zamiar ją podjąć. Zaczynam wywiadem z Danutą Sztencel, o której już pisałam na blogu. Pani doktor, prezes Stowarzyszenia im. Mieczysława Karłowicza, zaliczyła kolejny sukces organizacyjny i artystyczny – III Międzynarodowy Festiwal Muzyki Kameralnej "Muzyka na Szczytach". Planuję kolejne wywiady z ludźmi, dla których kultura w Zakopanem jest wartością istotną. Zobaczymy, jak nam się ta współpraca ułoży. Dla mnie to kolejne doświadczenie w dziennikarstwie internetowym – po redagowaniu strony UM Zakopane, pisaniu bloga i od czasu do czasu wpisów na Facebooku. 

Jeżeli ambitne założenia programowe Zakopanego dla Ciebie nie ulegną zmianie pod presją ekonomii, może się okazać, że hasło "Prawdopodobnie najlepsza strona Zakopanego"  to nie reklama, a oczywista oczywistość (że zacytuję klasyka). Poza tym portal tworzony siłami krakowsko-warszawsko-zakopiańskimi, może stać się jednym ze skuteczniejszych elementów promocji tego, co w naszym mieście najlepsze. 

PS. Mam nadzieję, że "życzliwi" nie uznają tej współpracy za kolidującą z obowiazkami rzecznika Miasta Zakopane. Jak mawia mój ulubiony poseł, będzie to "wartość dodana".