O tym, co mieściło się pomiędzy 4 lutego 1943 roku a 13 maja 1992, powstało kilkadziesiat artykułów, kilka książek (również moich) i filmów dokumentalnych. Żaden z filmowców nie zmierzył się z fabularnym filmem o Wandzie Rutkiewicz, choć jej życie to niemal gotowy materał na scenariusz.
MANASUNA to muzyczne spotkanie dźwiękowych światów: współczesnej muzyki elektronicznej, etnicznej oraz klasycznej. Niecodzienna wrażliwość muzyków i otwartość na poszukiwanie nowych horyzontów muzycznych doprowadziły do stworzenia zespołu o szerokim spectrum brzmień i możliwości interpretacji. Wykorzystywane przez Manasuna (Monsun) instrumenty, m.in.: indyjski sitar i taus, indyjski i perski santur, turecki saz, austarlijskie didgeridoo, wiolonczela, skrzypce, bębny i flety z różnych stron świata oraz nowoczesna elektronika, nadają kompozycjom unikalnego brzmienia i klimatu z bajecznego, nieodkrytego świata, tworząc hipnotyzującą tęczę dźwięków. Posłuchajmy więc hipnotyzującej tęczy dźwięków…
ZBYSZKOWI
Od nadziei i strachu uwolnieni, dziekujmy bogom, jacykolwiek i gdziekolwiek są, krótką modlitwą dziekczynną za to, że żadne życie nie trwa wiecznie, że umarli nie wstają z grobów i że nawet najbardziej znużona rzeka dociera w końcu do morza.
(John Donne)
Dotarłeś dziś do swojego Morza, Braciszku.
W szufladzie stołu pełniacego rolę biurka spoczywają niezapisane kartki świąteczne, choć niektóre zaadresowane do rodziny, przyjaciół, bliskich mi ludzi, od kilku lat czekajace na mój czas wolny,.Ciągły wyrzut sumienia, że znów zabrakło mi czasu i determinacji, by je wypełnić serdeczną treścią i wysłać gdzie należy. Mam nadzieję, że ci wszyscy, których mam w sercu i pamięci, wiedzą doskonale, że zawsze, niezależnie od świąt wszelakich, życzę im w s z y s t k i e g o.
"Koliba" 25 listopada 2011. Fot. Piotr Kyc
Znów wyjatkowo długa przerwa w pisaniu blogowym. Wszystkie siły intelektualne i zarywane noce nadal idą na konto "Zakopanego dla Ciebie". Jednak muszę dopełnić obowiązku kronikarskiego i odnotować kolejne nietypowe urodziny (po tych sprzed trzech lat w Turynie). Ten bukiet, którym triumfalnie wymachuję, to nie dla mnie – za chwilę wręczę go Maćkowi Pinkwartowi, autorowi tekstu do albumu "Przedwojenne Tatry. Zakopane i Podhale", bardzo staranne wydanego przez Wydawnictwo RM, a którego promocja miała miejsce w "Kolibie" akurat w moje urodziny.
